Hebben we ons droomhuis gevonden… bijna

Karin had snel een B&B geregeld vlak bij Lalinde en op zaterdagnacht stapten we in de auto. Heerlijk cruisen in de BMW, kletsen en fantaseren over “ons” nieuwe huis. Onderweg stopten we nog even bij een huis dat we zelf hadden gevonden, maar dat was niet wat we zochten. Door naar ons overnachtingsplekje langs de rivier de Dordogne.

We werden hartelijk ontvangen op Domaine Manilau door Jean-François. Meteen voelde ik de werk- en privéstress van me afglijden. Zo vriendelijk, vol enthousiasme over de plek waar ze woonden. Na een spoedcursus van minstens een uur over de geschiedenis, bezienswaardigheden, zeldzame grotten en het ontstaan van Domaine Manilau kwam zijn vrouw Joëlle er ook bij. Wat een warmte!

Na installatie in onze kamer gingen we eten in Lalinde, op een typisch Frans pleintje. De sfeer was heerlijk. De volgende ochtend genoten we van een uitgebreid ontbijt, de fotoboeken kwamen op tafel en het gesprek liep alsof we elkaar al jaren kenden. Toen de vraag kwam of we alleen vakantie kwamen vieren, wisten we het allebei: het was tijd om onze plannen te delen. En wat een aanmoediging en tips kregen we! Ze pakten meteen de telefoon om opties in de buurt te onderzoeken.

Eind van de dag hadden we onze eerste bezichtiging. Eerst een huis zonder afspraak. Alles potdicht, verlaten en stil. Mooie tuin, maar een stuk zuidelijker en dicht bij een drukke weg. Daarna naar het huis waar we wél een afspraak hadden. Het bos ernaartoe werd steeds donkerder, de sfeer troosteloos. Slingertjes en tentjes overal, rommelig en donker. Voorproeven deden we voorzichtig, maar het voelde niet goed. Eerst een wandeling om bij te komen.

Om vijf uur begon de officiële bezichtiging. De makelaar kwam laat, maar we maakten alvast kennis met de eigenaresse. De makelaar sprak nauwelijks Engels, en ondanks dat liepen we het complex rond. Tussendoor wisten we allebei al: dit gaat hem niet worden. Netjes de ronde afgemaakt, afscheid genomen, terug in de auto. Het viel nog zwaar om het los te laten. Een huis vinden in een ander land is niet makkelijk. Onze vrienden van Manilau zochten meer dan twee jaar voordat ze dat “kippenvelmomentje” hadden. Dat belooft wat.

Onderweg beseften we dat deze move misschien precies de juiste keuze voor ons is. Hoe dichter bij Nederland, banen en verplichtingen, hoe lastiger het werd. Gelukkig hebben we Marit, die blijft zoeken… tot we dat échte kippenvelmoment vinden.

Dave, oktober 2024